De lege stoep voor het huis was al verdacht. Een jong stel stapte uit een zwarte SUV. De blikken die ze Vanessa toewierpen waren bijzonder vijandig.
Vanessa wilde met de makelaar over de huurappartementen praten. Er was duidelijk een misverstand. Maar de arrogantie van het stel, dat zich blijkbaar in het voordeel waande omdat ze met z’n tweeën waren, wekte haar verzet.
De makelaar deed een mondkapje voor en overhandigde eerst Vanessa en vervolgens het stel meerdere blaadjes in doorzichtige insteekhoezen. Ze las: Kleine toevluchtsoorden met een grote, studio-achtige ruimte voor singles en paren.
66 m2, 370.000 euro. Een koopje.
Als contentmanager voor een webshopportaal verdiende Vanessa 2400 euro bruto per maand, haar limiet voor een huurwoning lag bij 950 euro. In de binnenstad vond je daarvoor al helemaal niets. En dus zocht ze nu buiten de S-Bahn-ring.

Ze betraden een lege, stralend witte ontvangsthal. Het stel vroeg erop los. Ze informeerden naar een supermarkt, naar artsen. ‘Het Creative Village vergroot de attractiviteit van de omgeving en trekt uiteraard infrastructuur aan. Dat zit allemaal in de planning. We staan hier trouwens in het postkantoor van het voormalige sanatorium voor longziekten.’
Vanessa’s yoga-app meldde zich en ze moest beslissen: abonnement wel of niet verlengen. Het stel was weerzinwekkend. Dat brutale zelfvertrouwen en die dikke auto, hun slanke, met personal trainers perfect vormgegeven figuur en de vanzelfsprekendheid waarmee ze met hun geld te koop liepen.