‘Er zijn een paar boeken die ik in het verleden heb uitgegeven die me heel erg zijn bijgebleven. De stemmen van de Pamano is er zo één. Het werd me overhandigd tijdens de Guadalajara Book Fair in Mexico en de paar dagen die ik na de beurs in Puerto Vallarta verbleef, at ik, sliep ik, zocht ik souvenirtjes uit, maar wat ik me vóór alles herinner is dat ik volkomen ondergedompeld was in dit verhaal en dat ik de eenzaamheid van hoofdpersoon Oriol Fontelles onverdraaglijk vond. Er is iets volstrekt tijdloos’ en universeels aan deze geschiedenis en zo’n roman verdient nieuwe lezers, volwassen geworden in de veertien jaar sinds de eerste editie.’ – Nelleke Geel