‘Laat die ezel los en ga in de auto zitten,’ verordonneerde de regisseur. ‘Niet zonder de ezel,’ zei Mr B. ‘Ik kan en wil haar hier niet achterlaten.’ Ze begonnen steeds luider te disputeren en er vormde zich een kring van toeschouwers die er niets van begrepen. Gezond verstand gebood dat ze de ezel zouden achterlaten en door zouden rijden naar Islamabad, waar ze de volgende dag op een vliegtuig naar Heathrow zouden stappen, maar het ontbrak Mr B nogal aan gezond verstand. Erger nog, wanneer hij uitgedaagd werd kon hij zelfs enorm onredelijk zijn.

 

‘We laten je hier achter!’ dreigde de dikke regisseur. ‘Doe wat je niet laten kunt!’ riep Mr B zeer luid en duidelijk. De cameraman greep hem bij de arm, maar Mr B schudde hem van zich af. ‘Wat gaat u doen als we u achterlaten?’ vroeg Dominic zachtjes. ‘Dan ga ik lopend naar huis,’ zei Mr B, ‘met de ezel.’ Een brede grijns trok over zijn gezicht. 

Zo kibbelden ze een uur lang en de toeschouwers, die verveeld raakten door een twistgesprek waarbij niemand vermoord werd en het zelfs niet tot rake klappen kwam, liepen een voor een weg, tot alleen Mr B en de televisieploeg nog over waren. De avond viel, maar zelfs de optrekkende kou en duisternis sloegen geen deuk in Mr B’s vastberadenheid.