In de zomer van 2025 las ik de roman Drayton and Mackenzie van Alexander Starritt. En meteen daarna nog een keer. Het is moeilijk te geloven dat een roman die gaat over McKinsey consultants en een start-up in zeeturbines in het noorden van Schotland mij zó kon boeien. Dat bleek ook de teneur van veel recensenten: hoe kan ik dit in vredesnaam toch zo verslónden hebben?

 

Een andere teneur in de recensies was de vergelijking met veel classics en auteurs van recentere datum: de namen van Dickens, Balzac, Trollope passeerden de revue, maar ook die van Alan Hollinghurst, Michael Chabon en Jonathan Coe. Drayton and Mackenzie stond op het Beste-Boeken-lijstje van Kate Atkinson en Niall Ferguson, en Adrian Wooldridge van Bloomberg haalde Tom Wolfe erbij en vroeg zich af waarom niet meer hedendaagse auteurs over de zaken- en techwereld schrijven – die toch zo ontzettend ingrijpt op vele aspecten van ons leven.

 

Een roman over de eerste twee decennia van deze eeuw om je volledig in onder te dompelen (pun intended).

 

Nelleke Geel