Menu
Inventaris van enkele verliezen
Judith Schalansky
Omschrijving
Een boek over de aantrekkingskracht van lege plekken, de perfectie van het fragment, de aanwezigheid van het verloren gegane - en de eeuwige kracht van de vertelling.
Een verbrand schilderij van Caspar David Friedrich, een uitgestorven tijgersoort, de heilige geschriften van een verdwenen religieuze stroming, een verzonken eiland in de Grote Oceaan – Schalansky’s boek is een waaier van lege plekken in de culturele en de natuurgeschiedenis, in een staalkaart van literaire stijlen en genres. Haar protagonisten zijn buitenbeentjes: een zonderlinge oude man die de kennis van de mensheid vergaart in zijn tuin in Tessin, een oudere Greta Garbo die droomt van een filmrol als Dorian Gray, of de vader van Judith Schalansky zelf, die zijn gezin in de steek liet voor ze zich herinneringen van hem kon vormen.
Inventaris van enkele verliezen gaat over de aantrekkingskracht van lege plekken en de eeuwige kracht van de vertelling, en is tegelijkertijd een autobiografische queeste door een land dat niet langer bestaat: de indertijd, en de DDR.
Reacties op dit boek
‘Door te schrijven over zaken die verloren zijn gegaan houdt Judith Schalansky ze op een ontroerende manier levend.’
‘Met haar weelderige vertelstijl weet ze te behouden wat we verloren waanden, of zelfs niet kenden. In het huidige tijdperk, waarin alles snel gaat, verrijst haar werk als een vuurtoren boven de golven.’
‘Met een empirische blik die haar poëtische pen aanstuurt en het inzicht dat het grootste wonder ter wereld de wereld zelf is, bewijst de Duitse dat je tegelijk waarachtig én betoverend kunt schrijven.’
‘Een poëtisch werk vol wijsheid en een zucht naar kennis. (…) Een literaire sensatie.’
Van de uitgever
Brief aan mijn lezers
‘Waarom voelen we pas op het moment dat iets onherroepelijk verloren is gegaan, wat het voor ons heeft betekend? Waarom kan iets wat verzwegen wordt zo’n macht uitoefenen? Waarom kan ik niets weggooien? Waarom lijken uitgestorven diersoorten, vernielde schilderijen en verbrande boeken me zo veel interessanter en begerenswaardiger dan alles wat nog wél bestaat?
Het waren vragen die in mij het verlangen opriepen om een soort catalogus van verliezen op te stellen, ja, een lijst van wat dingen waarvan we weten dat ze ooit bestonden, maar die er niet langer zijn.
Want iets wat verloren gaat, verandert van iets feitelijks in iets fictiefs. En daar komt het vertellen om de hoek kijken; vertellen is de poging om het wezen van wat er niet meer is voor de geest te halen. Een boek is daarbij de beste en mooiste plek om iets in te bewaren. Een boek dat louter dingen die ik mis verzamelt en ‘vertelbaar’ maakt. Een treur- en troostboek.’
Judith Schalansky